2 Ιουνίου 1953: Η πρώτη αγωνιστική πράξη του Ευαγόρα Παλληκαρίδη.

 

Ο τότε δεκαπεντάχρονος Βαγορής με θάρρος κατέβασε την Αγγλική σημαία από τα προπύλαια του Ιακωβείου σταδίου της Πάφου, ημέρα στέψης της βασίλισσας Ελισάβετ. Αυτή η αγωνιστική πράξη του Παλληκαρίδη προκάλεσε κύμα διαδηλώσεων που ματαίωσαν τους εορτασμούς που οργάνωναν οι Άγγλοι.

Ο ήρωας είχε την σπίθα της αγωνιστικότητας μέσα του και συνειδητοποίησε από νωρίς την κατάσταση που επικρατούσε με την σκλαβιά στο νησί. Έτσι ένα χρόνο μετά εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ. Από τότε μέχρι την έναρξη του απελευθερωτικού αγώνα, ο Παλληκαρίδης εκπαιδευόταν και οργάνωνε ομάδες. Στο τέλος του Ιανουαρίου του 1955 γινόταν στην Πάφο η δίκη όσων είχαν συλληφθεί σχετικά με την υπόθεση του πλοιαρίου «Άγιος Γεώργιος» που τροφοδοτούσε με πολεμικό υλικό τον ετοιμαζόμενο αγώνα. Οι μαθητές του Γυμνασίου, με έναν από τους πρωταγωνιστές τον Παλληκαρίδη, οργάνωσαν μαχητική διαδήλωση και πέτυχαν να αποσπάσουν για λίγο από τα χέρια της αστυνομίας τους υπόδικους. Ο Παλληκαρίδης, μαζί με άλλους, οδηγήθηκε αργότερα στο δικαστήριο για το επεισόδιο αυτό και καταδικάστηκε σε πρόστιμο. Τον Ιούνιο του 1955 πήρε μέρος στις ανατινάξεις κυβερνητικών κτιρίων της Πάφου που έγιναν από μαχητικές ομάδες της ΕΟΚΑ. Το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου πήρε μέρος στην εκδρομή των μαθητών της πέμπτης τάξης του σχολείου του στην Ελλάδα. Η εκδρομή αυτή έγινε γι’ αυτόν πηγή εθνικού αναβαπτίσματος και μαζί έμπνευσης για ένα αριθμό πατριδολατρικών ποιημάτων και πεζών κειμένων.

Με την έναρξη του νέου σχολικού έτους 1955-1956, κατά το οποίο ο Παλληκαρίδης ήταν τελειόφοιτος, οι υποψίες των αγγλικών υπηρεσιών γι’ αυτόν και για άλλους συμμαθητές του εντάθηκαν και ένα επεισόδιο υπήρξε καθοριστικό για το μέλλον του. Στις 17 Νοεμβρίου, ενώ πήγαινε στο σχολείο, είδε δύο Άγγλους στρατιώτες να κακοποιούν ένα συμμαθητή του. Όρμησε αμέσως εναντίον τους και κατάφερε να τον σώσει και να φθάσουν μαζί στο σχολείο, όπου ήδη οι υπόλοιποι μαθητές ετοιμάζονταν για κάποια διαδήλωση. Το μεσημέρι της ίδιας μέρας συνελήφθη και του απαγγέλθηκε κατηγορία για συμμετοχή σε οχλαγωγία. Η δίκη του ορίστηκε για τις 6 Δεκεμβρίου 1955 και αφέθηκε ελεύθερος.

Την παραμονή της δίκης του ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης ανακοίνωσε  στον πατέρα του ότι δεν σκόπευε να εμφανιστεί στο δικαστήριο γιατί, κι αν ακόμη δεν καταδικαζόταν, θα τον έκλειναν στα κρατητήρια. Είχε πάρει την απόφαση του να ανεβεί στο βουνό. Αποχαιρέτησε τον πατέρα του και εγκατέλειψε για πάντα το σπίτι του. Ήθελε όμως να αποχαιρετήσει και τους συμμαθητές του που, επειδή ήταν απόγευμα, δεν βρίσκονταν στο σχολείο. Έτσι έπρεπε να τους αφήσει έναν γραπτό αποχαιρετισμό. Πηγαίνοντας στο σχολείο του, το ίδιο εκείνο απόγευμα, τον άφησε στην έδρα της τάξης του. Το πρωί της άλλης ημέρας οι πρώτοι συμμαθητές του βρήκαν στην έδρα ένα χαρτί με στίχους. Ήταν το ποίημα του με τον τίτλο «Ἐγερτήριον Σάλπισμα», πιο γνωστό με τον τίτλο «Θά πάρω μιάν ἀνηφοριά», που άρχιζε με τους στίχους:

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,

θα πάρω μονοπάτια

να βρω τα σκαλοπάτια

που παν στη Λευτεριά…

Ένας από τους συμμαθητές του κράτησε το ποίημα και το παρουσίασε για πρώτη φορά δημοσίως, ύστερα από δεκαπέντε μήνες, απαγγέλλοντας το στο μνημόσυνο του ήρωα την ίδια μέρα του απαγχονισμού του. Την επομένη δημοσιεύθηκε και στις κυπριακές εφημερίδες.

Η ορθή λειτουργία ενός Έθνους

 

Ένα έθνος τους χρειάζεται όλους και τους διανοούμενους και τους τεχνοκράτες και τους ακτιβιστές μα και τους ισορροπιστές φτάνει να υπάρχει μια κοινή ιδέα γύρω από την κοινότητα. Διότι όταν δρούμε συλλογικά τότε είμαστε έθνος όταν ο ατομικισμός κυριαρχήσει στις καρδιές μας τότε ο καθένας παλεύει για την δικαιοσύνη του και την απόλυτη αλήθεια του η οποία μπορεί να είναι και φενακισμός. Αυτή η αντιπαθητική λέξη που ισούται με οφθαλμαπάτη μας είναι αποκρουστική γιατί μας ξεβολεύει. Άλλωστε ουδείς δεν κατάφερε ποτέ τίποτα, βασιζόμενος αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις και αν επικράτησε η γνώμη του επιτεύχθηκε με την θέληση των πολλών. Ο Χίτλερ εάν δεν τον ψήφιζε ο γερμανικός λαός σήμερα μπορεί να ήταν και άγνωστος, ο Μουσολίνι το ίδιο αν δεν τον ακολουθούσαν οι μελανοχίτωνες στην Ρώμη. Ο Μάο Τσετούγκ το ίδιο, όλοι λοιπόν είχαν ανάγκη την πλειοψηφία όσο ανώριμη και αν ήταν.

 Διότι η πλειοψηφία υπακούει πάντα σε μια μειοψηφία είτε αυτή την θέλει υπόδουλη είτε ριζοσπαστικοποιημένη, άλλωστε η επανάσταση δεν είναι απαραίτητα μια κοινωνική αλλαγή μα μια διαδικασία μεταβολής συνειδήσεων και σταδιακής αλλαγής σε εθνικό και κοινωνικό πλαίσιο. Διότι αν μια επανάσταση δεν ανταποκρίνεται στην εποχή της τότε είναι χαμένη, αν όμως είναι εντός ταχύτητας αποτελεί μια κοινωνική εξέλιξη.

 Ο σύγχρονος κόσμος είναι μεταβιομηχανικός, νεωτερικός και σε διάρκεια παρακμιακός. Εντός του επιπλέουν όλες οι ιδεολογίες περασμένων αιώνων, όπου είναι παρωχημένες αφενός και δεν ανταποκρίνεται στο σήμερα αφετέρου. Με λίγα λόγια δεν δίνουν απαντήσεις στο σήμερα ούτε προσφέρουν λύσεις πέρα από διαπιστώσεις, άρα η οποιαδήποτε λύση θα δοθεί μόνο μέσα από τον αγώνα ο οποίος θα δοθεί τόσο σε πολιτικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Σε μια κοινωνία η οποία βάλετε από την πολυπολιτισμικότητα και την απειλή των διεθνών αγορών η διαρκής εξέγερση είναι ένας μονόδρομος ούτως ώστε να αλλάξουν οι συνειδήσεις και εν συνεχεία, να μεταβληθεί η κατάσταση αν όχι στην πρωτογενή μορφή της τουλάχιστον σε μια διαχειρίσιμη κατάσταση η οποία θα συντηρεί το έθνος.

Ἡ ὕπαρξη τοῦ ἔθνους βασίζεται στὸ αἴσθημα τῆς κοινότητας καὶ στὸν πόθο τῆς ἐγγύτητας, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν γενετικὴ βάση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ πεμπτουσία τοῦ ἔθνους εἶναι ἡ ἀλληλεγγύη, ὁ ἀμοιβαῖος σεβασμὸς καὶ τὸ αἴσθημα εὐθύνης ποὺ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον.

Μιὰ σοσιαλιστικὴ κοινωνία χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς ὀργανικῆς ἐλευθερίας.

Μιὰ σοσιαλιστικὴ κοινωνία, σὲ ἀντίθεση μὲ μιὰ φιλελεύθερη καπιταλιστικὴ κοινωνία, θέτει τὴν εὐθύνη καὶ τὸ καθῆκον πρὸς τοὺς συμπολῖτες μπροστὰ ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμό. (Και Μουρος)

Lawagetas

Νίκησε ή έχασε τελικά η Δημοκρατία;

 Καμία δημοκρατία σήμερα δεν έχασε, αντιθέτως έδειξε το συγκεντρωτικό πρόσωπο του φιλελευθερισμού, για όποιον μελετά ιστορία τα ίδια έκαναν και οι κυβερνήσεις το 1887 προκειμένου να ενισχυθεί ο δικομματισμός όπου εν τέλει τα κόμματα του τρικουπισμού η του Κουμουνδούρου κατάφεραν να απορροφήσουν σοσιαλιστές και εθνικά ριζοσπαστικούς πολιτικούς. Σήμερα αντιθετως επιβαιβεωνεται ο Καραγάτσης ο οποίος έγραφε πως ''η αθηναϊκή δημοκρατία ήταν μια κοινωνία μειοψηφίας που διαφέντευε μια πλειοψηφία''. Επίσης ο Περικλής ήταν αυτός που όταν είδε πως τα συμφέροντα της Αθήνας δεν εκφράζονται από την αριστοκρατική Σάμο πήγε και την κατέλαβε στο όνομα της δημοκρατίας προκειμένου να κυριεύσει η αθηναϊκή ναυσιπλοΐα στο Αιγαίο. 

 Μην στέκεστε στο πολίτευμα, εντάσσεται στα πλαίσια μιας πολιτικής επικοινωνίας το διακύβευμα είναι πως το καλοκαίρι έρχεται η προδοσία του Αιγαίου γιατί το ΝΆΤΟ επεκτείνετε άρα με εθνικιστική αντιπολίτευση κάτι τέτοιο θα είναι δύσκολο να περάσει και αν περάσει θα υπάρξει πρώτα αντίδραση. Η Δύση λοιπόν ξέρει πως με μια Τουρκία στην αγκαλιά της εξασφαλίζει την ηγεμονία της στην Μεσόγειο μέσα από την αναπτυσσόμενη Τουρκία. 

  Η Ελλάδα δυστυχώς δεν είναι μια κανονική χώρα πάρα μια επαρχία της παρηκμασμένης Δύσης, όπου οι παλιοί εθνοσωτήρες εκσυγχρονιστές φόρεσαν την μάσκα του προοδευτικού ξεπουλώντας την πατρίδα. Συνεπώς σε  μια απελπισία του συστήματος δεν ψηφίζεις το λιγότερο κακό γιατί δεν υπάρχει.

 Ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ψηφίζεις την νομιμοποίηση της προδοσίας της Μακεδονίας, ενώ ταυτόχρονα ενισχύεις την συγκυβέρνηση που θα προκύψει με την ΝΔ διότι ο Τσίπρας θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην οποία συγκυβέρνηση συμμετέχοντας και ο ίδιος. Γι' αυτό λοιπόν η ψήφος σε προδότες που θα συνταυτιστούν με τους προδότες του Αιγαίου είναι έγκλημα, εν συνεχεία αυτό που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι πως σε μία φάση μεταβατική για την Ελλάδα το διακύβευμα δεν είναι η κυβέρνηση αλλά η εξουσία και η εξουσία δεν ανήκει στο έθνος αλλά στους ξένους πιστωτές οι οποίοι μας θυσιάζουν στην Τουρκία προκειμένου να κλείσουν κάθε πόρτα της Ευρασίας στην βαλκανική. Για άλλη μια φορά η Ελλάδα ματώνει για χάρη των ξένων και για άλλη μια φορά αποδεικνύετε πως οι πολιτικοί είναι πατριώτες φτάνει να το θέλουν και τα αφεντικά τους.

Τάσος Σοφούλης

Η έναρξη του Απευλευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ - 1η Απριλίου 1955

Σαν σήμερα ξεκίνησε ο ένδοξος αγώνας της ΕΟΚΑ.

Από την Πάφο μέχρι το Ριζοκάρπασο  ξεκίνησαν με προορισμό προς την Λευκωσία στην μάχη με μοναδικό σκοπό, την Λευτεριά της Κύπρου από τον Αγγλικό ζυγό και της Ενώσεως με την μητέρα Ελλάδα. Όλα ξεκίνησαν με την πρώτη προκήρυξη του Διγενή που άρχιζε με τούτα τα λόγια:

«Με την βοήθειαν του Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου του Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού».

Τα λάβαρα ψηλά Συναγωνιστές! 

Θα νικήσουμε! 

Όμως δεν θα συμβιβαστούμε, δεν θα πτοηθούμε, δεν θα λυγίσουμε.

Τι να θυμηθεί κανείς.. 

Αγώνας με πάθος και ανδρεία, θυσίες και ήρωες που δεν φοβούνταν τον θάνατο, λεβέντες που πέθαναν για την Ένωση και την Λευτεριά. 

Η πιο χρυσή σελίδα στην ένδοξη Ιστορία του Κυπριακού Ελληνισμού. Όπως τότε έτσι και σήμερα τα συνθήματα δεν άλλαξαν. 

Θυμάμαι στο Δημοτικό όταν γινόταν η γιορτή για την έναρξη του αγώνα τον εαυτό μου.. Να περίμενα αυτήν την γιορτή με τόση ανυπομονησία, για να ακούσω το τραγούδι: "Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή που ακούστηκε στην Κύπρο η φωνή του Διγενή.." 

Τότε δεν είχα ιδέα.. Αλλά πάντα για κάποιο λόγο μου ερχόταν ανατριχίλα χωρίς να ξέρω γιατί.. Θυμάμαι μια άλλη μέρα, ήρθε στο σχολείο ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ να μας μιλήσει για τον αγώνα και για τον Συναγωνιστή του Γρηγόρη Αυξεντίου.. Βουρκώσαν τα μάτια μου.. πάλι δεν αντιλαμβανόμουν τον λόγο.. Προφανώς μια φλόγα υπήρχε μέσα μου και αντιδρούσα με αυτό τον τρόπο.. Δεν άρχισε όμως να έρθει η αφύπνιση. Σήμερα ξέρω τον λόγο αντιλαμβάνομαι που οφείλονταν αυτές οι αντιδράσεις. Το πνεύμα ήταν από τότε μέσα μου. Ελπίζω αυτή η αφύπνιση να μην αρχίσει να έρθει σε όλη την Ελληνική Νεολαία, με πρότυπα τους ήρωες μας που στην ηλικία μας πολέμησαν και έπεσαν μαχόμενοι για αυτόν τον τόπο. Απλοί μαθητές που θυσιάστηκαν για έναν όρκο.

Καιρός η νεολαία να παραδειγματιστεί από τον Πετράκη Γιάλλουρο, τον Ευαγόρα Παλληκαρίδη , τον Δημητράκη Δημητριάδη και τους υπόλοιπους νέους της οργάνωσης.

ΕΟΚΑ ΞΑΝΑ ΣΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΤΑ ΒΟΥΝΑ!

ΖΗΤΩ Η ΕΟΚΑ

ΖΗΤΩ Ο ΔΙΓΕΝΗΣ

ΖΗΤΩ Η ΕΝΩΣΙΣ

-Εθνικόφρων