Η ορθή λειτουργία ενός Έθνους

 

Ένα έθνος τους χρειάζεται όλους και τους διανοούμενους και τους τεχνοκράτες και τους ακτιβιστές μα και τους ισορροπιστές φτάνει να υπάρχει μια κοινή ιδέα γύρω από την κοινότητα. Διότι όταν δρούμε συλλογικά τότε είμαστε έθνος όταν ο ατομικισμός κυριαρχήσει στις καρδιές μας τότε ο καθένας παλεύει για την δικαιοσύνη του και την απόλυτη αλήθεια του η οποία μπορεί να είναι και φενακισμός. Αυτή η αντιπαθητική λέξη που ισούται με οφθαλμαπάτη μας είναι αποκρουστική γιατί μας ξεβολεύει. Άλλωστε ουδείς δεν κατάφερε ποτέ τίποτα, βασιζόμενος αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις και αν επικράτησε η γνώμη του επιτεύχθηκε με την θέληση των πολλών. Ο Χίτλερ εάν δεν τον ψήφιζε ο γερμανικός λαός σήμερα μπορεί να ήταν και άγνωστος, ο Μουσολίνι το ίδιο αν δεν τον ακολουθούσαν οι μελανοχίτωνες στην Ρώμη. Ο Μάο Τσετούγκ το ίδιο, όλοι λοιπόν είχαν ανάγκη την πλειοψηφία όσο ανώριμη και αν ήταν.

 Διότι η πλειοψηφία υπακούει πάντα σε μια μειοψηφία είτε αυτή την θέλει υπόδουλη είτε ριζοσπαστικοποιημένη, άλλωστε η επανάσταση δεν είναι απαραίτητα μια κοινωνική αλλαγή μα μια διαδικασία μεταβολής συνειδήσεων και σταδιακής αλλαγής σε εθνικό και κοινωνικό πλαίσιο. Διότι αν μια επανάσταση δεν ανταποκρίνεται στην εποχή της τότε είναι χαμένη, αν όμως είναι εντός ταχύτητας αποτελεί μια κοινωνική εξέλιξη.

 Ο σύγχρονος κόσμος είναι μεταβιομηχανικός, νεωτερικός και σε διάρκεια παρακμιακός. Εντός του επιπλέουν όλες οι ιδεολογίες περασμένων αιώνων, όπου είναι παρωχημένες αφενός και δεν ανταποκρίνεται στο σήμερα αφετέρου. Με λίγα λόγια δεν δίνουν απαντήσεις στο σήμερα ούτε προσφέρουν λύσεις πέρα από διαπιστώσεις, άρα η οποιαδήποτε λύση θα δοθεί μόνο μέσα από τον αγώνα ο οποίος θα δοθεί τόσο σε πολιτικό όσο και σε πνευματικό επίπεδο. Σε μια κοινωνία η οποία βάλετε από την πολυπολιτισμικότητα και την απειλή των διεθνών αγορών η διαρκής εξέγερση είναι ένας μονόδρομος ούτως ώστε να αλλάξουν οι συνειδήσεις και εν συνεχεία, να μεταβληθεί η κατάσταση αν όχι στην πρωτογενή μορφή της τουλάχιστον σε μια διαχειρίσιμη κατάσταση η οποία θα συντηρεί το έθνος.

Ἡ ὕπαρξη τοῦ ἔθνους βασίζεται στὸ αἴσθημα τῆς κοινότητας καὶ στὸν πόθο τῆς ἐγγύτητας, ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν γενετικὴ βάση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ πεμπτουσία τοῦ ἔθνους εἶναι ἡ ἀλληλεγγύη, ὁ ἀμοιβαῖος σεβασμὸς καὶ τὸ αἴσθημα εὐθύνης ποὺ ἔχουν οἱ ἄνθρωποι ὁ ἕνας γιὰ τὸν ἄλλον.

Μιὰ σοσιαλιστικὴ κοινωνία χαρακτηρίζεται ἀπὸ τὴν ἔννοια τῆς ὀργανικῆς ἐλευθερίας.

Μιὰ σοσιαλιστικὴ κοινωνία, σὲ ἀντίθεση μὲ μιὰ φιλελεύθερη καπιταλιστικὴ κοινωνία, θέτει τὴν εὐθύνη καὶ τὸ καθῆκον πρὸς τοὺς συμπολῖτες μπροστὰ ἀπὸ τὸν ἐγωισμὸ καὶ τὸν ἡδονισμό. (Και Μουρος)

Lawagetas